اقتصادهای نوظهور محرک اصلی توکنیزه کردن دارایی‌های واقعی در ۲۰۲۶ خواهند بود

Knutson در مصاحبه با Cointelegraph توضیح داد که اقتصادهای نوظهور معمولاً در جذب سرمایه و ایجاد بازارهای سرمایه با «اصطکاک» روبه‌رو هستند و توکنیزه کردن دارایی‌های واقعی این مشکل را حل می‌کند. این فرآیند با نمایندگی دارایی‌های فیزیکی یا سنتی روی شبکه‌های بلاکچین، امکان تشکیل سرمایه درون زنجیره‌ای و دور زدن واسطه‌های مالی سنتی را فراهم می‌کند.

او افزود:

«اقتصادهای نوظهور تمایل دارند زیرساخت‌هایی که مانع رشد بازارهای توسعه‌یافته می‌شوند را پشت سر بگذارند و به سرعت از فناوری‌های دیجیتال، از جمله تسویه با استیبل‌کوین، استفاده کنند.»

توکنیزه کردن دارایی‌ها همچنین امکان جزء‌سازی دارایی‌ها را فراهم می‌کند و دسترسی به سرمایه‌گذاری‌های گران‌ قیمت را برای سرمایه‌گذاران خرد ممکن می‌سازد. شرکت‌هایی که قادر به ارائه بازده ثابت به سرمایه‌گذاران هستند اما نمی‌توانند از تأمین مالی سنتی بهره‌مند شوند، بیشترین سود را از این روند می‌برند.

در حالی که در کشورهای توسعه‌یافته اوراق قرضه و صندوق‌های بازار پول بیشترین محبوبیت را برای توکنیزه شدن دارند، املاک و مستغلات و کالاها محبوب‌ترین دارایی‌ها برای توکنیزه شدن در اقتصادهای نوظهور هستند. Knutson پیش‌بینی کرد که سرمایه کل بازار دارایی‌های واقعی توکنیزه‌شده طی دهه آینده به چندین تریلیون دلار خواهد رسید، مشروط بر اینکه صادرکنندگان اصلی از برنامه‌های آزمایشی به محصولات تجاری واقعی منتقل شوند.

با وجود چشم‌انداز مثبت، چند چالش کلیدی باقی مانده است؛ از جمله قابلیت اجرای قانونی قراردادهای درون زنجیره‌ای، اطمینان از نقدینگی کافی برای تسویه بدون لغزش، و ایجاد چارچوب‌های حفاظت از سرمایه‌گذار. همچنین ایجاد استانداردهای بین‌عملکردی یکسان بین شبکه‌های بلاکچین و پلتفرم‌های صادرکننده دارایی‌های توکنیزه‌شده برای دستیابی به پذیرش گسترده ضروری است.